Weer in balans

Ik spreek Leny op een warme zomerdag. Met een glas water en de airco wordt het een plezierig gesprek. Leny is 63 jaar, getrouwd en heeft 2 zonen die samenwonen met hun vriendinnen.

Het hele pakket2020 10 01 Leny nabuurs
In 2015 krijgt ze de diagnose borstkanker te horen en volgt het ‘hele pakket’: chemo, bestralingen en een operatie. De arts zei: “we breken je helemaal af” en daar was geen woord van gelogen. Hoe diep je moet gaan kun je bijna niet verwoorden. Alleen iemand die het ook heeft meegemaakt begrijpt wat je bedoelt. Nog geen drie stappen meer kunnen zetten, bang dat je flauwvalt, niet meer dan 5 minuten vooruit kunnen denken. Je wereldje wordt zo klein en bestaat alleen nog maar uit overleven. Er was één moment dat het niet meer hoefde voor Leny. Dat het niet meer uitmaakte of er een infuus of een hakblok voorbijkwam. Toch zet ze door. “Waarom?” vraag ik haar. Een sluier van verdriet trekt over haar gezicht als ze vertelt over haar broer die ze 8 jaar geleden heeft verloren aan kanker. En dat ze het haar moeder niet wil aandoen nóg een kind te verliezen. Ze heeft altijd het gevoel gehad een kans te hebben, dus dan maar dat infuus. Haar moeder is inmiddels overleden maar Leny is dankbaar dat haar moeder heeft gezien dat ze opgeknapt is.
Leny’s gezin is heel close geworden. Haar partner heeft ontzettend goed voor haar gezorgd. Het is voor haar ook een geruststelling dat haar kinderen op eigen benen staan. Haar zoons hebben ieder op hun eigen manier voor haar gezorgd, de één meer met praktische hulp de ander meer met geestelijke troost. Daar kijkt ze met liefde, dankbaarheid en trots op terug.
Acht vriendinnen zijn ‘om haar heen gaan staan’ en steunden haar waar nodig: uithuilen, de was strijken, soep maken en op Leny ‘passen’ zodat haar man er ook eens uit kon.
Het was zó fijn om dat te mogen voelen.

Toon Hermans Huis
Waarom dan toch het Toon Hermans Huis? Tijdens een rondleiding met haar revalidatie soulmates, besluit ze om een afspraak met Carla te maken. Hoewel ze dan nog niet weet wat de behandelingen inhouden, zegt haar gevoel dat dit de juiste keuze is. En dat blijkt. Het ontspannen gevoel tijdens een behandeling kan ze mede door de handvatten die Carla haar aanreikt ook in haar leven toepassen. Ze komt steeds meer in balans. Bij Carla heeft ze geleerd om met een bepaalde kalmte over kanker te kunnen denken. Ze krijgt er kracht en positieve energie van om anders naar dingen te kunnen kijken. En de voetmassages? Een relaxed moment voor zichzelf, een echt cadeautje.
Als de zorgverzekeraar een limiet stelt aan de oefentherapie, gaat ze op zoek naar een alternatief voor beweging. Ze vindt dit in de meditatieve dans van ons huis. Ze komt terecht in een prachtige groep met warme mensen. Ze is blij dat ze deze stap gezet heeft.
Het contact met andere gasten ervaart Leny als waardevol, een toevoeging in haar leven. Ze hoeft niets uit te leggen en krijgt vaak tips waar ze iets mee kan. De ‘soulmates’ die ze tijdens de revalidatie in het ziekenhuis heeft leren kennen zijn van grote waarde in haar leven. Ze hebben aan een half woord genoeg, lunchen regelmatig samen en gaan ook altijd samen naar de heerlijke verwendagen in het THH. Hoe zwaar de weg ook was, dit mag ze ook meemaken en is het enige ‘mooie’ aan kanker.

Alles op zijn gat
Leny staat er wel eens bij stil dat de kanker kan terugkeren. Een griepje, een verkoudheid, ze blijft alert en leert meer en meer haar grenzen te bewaken. Ze laat haar leven niet verzieken door wat niet meer kan maar geniet van de dingen die ze wel kan, muziek luisteren of naar een concert gaan, boeken lezen of mozaïeken. Nadat 3 jaar alles ‘op zijn gat’ gelegen heeft is Leny weer in balans.
Als ik haar vraag waarom iemand naar het THH zou moeten komen is ze duidelijk: “Als je wat rust wil en je bent op zoek naar gelijkgestemde zielen, zonder dat je iets wordt opgelegd, dan denk ik dat je hier moet zijn”.

Monique Wienen
Augustus 2020
Web Analytics